ماده به مثابۀ رسانه: بررسی تحولی اساسی در کارکرد ماده (چگونه ماده جزئی از درونمایۀ اثر هنری شد؟) | ||
| مطالعات هنرهای زیبا | ||
| دوره 5، شماره 11، خرداد 1404، صفحه 87-91 اصل مقاله (520.52 K) | ||
| نوع مقاله: نقد و گفتوگو | ||
| نویسنده | ||
| سحر عطایی* | ||
| کارشناسی مجسمهسازی، گروه نقاشی و مجسمه سازی، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مجسمهسازی، بهعنوان رسانهای که بیشترین جسمیّت را دارد و فضای حقیقی را اشغال میکند، شاید نمایندۀ شدیدترین تحولات هنر در سدۀ بیستم باشد. در طول تاریخ، مجسمه نه تنها ابژۀ دیدن، که ابژۀ لمس کردن هم بوده است و از این لحاظ به طبیعت نزدیکتر محسوب میشود. امروزه دیگر مجسمه را از یک حجم اولیه نمیتراشند؛ بلکه بنا میکنند، جفتوجور میکنند و با مواد و روشهای جدید سامان میدهند. در این جستار، به ترتیب تاریخی بررسی میشود که چطور هویت ماده به هویت رسانۀ مجسمه گره خورد و چه روندی باعث شد ماده مهمتر و مهمتر شود تا امروز که نوع مادهای که هنرمند انتخاب میکند تبدیل به بخشی از درونمایۀ اثر میشود؛ گویی در این مورد، هدف وسیله را توجیه میکند. در یک جهش سریع از اواخر قرن نوزدهم تا به امروز، سنگ، فلز و چوب که صرفاً برای رسیدن به فرم به کار میرفت، با تقریباً هر مادۀ دیگری جایگزین شده است. هر مادهای که وجود خارجی دارد میتواند وارد اثر هنری شود؛ حتی موادی که ماندگار نیستند. ماده، میتواند تاریخ، بار معنایی و حافظهای را که در خود حمل میکند به اثر منضم کند یا حتی خودش درونمایۀ آن اثر شود. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 142 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 126 |
||