نقد پسااستعماری تصاویر تولید شده توسط هوش مصنوعی بهمثابه رسانه (مطالعۀ موردی: استیبل دیفیوژن نسخۀ SDXL) | ||
| مطالعات هنرهای زیبا | ||
| دوره 5، شماره 11، خرداد 1404، صفحه 92-98 اصل مقاله (542.16 K) | ||
| نوع مقاله: نقد و گفتوگو | ||
| نویسنده | ||
| سید علی ایجادی* | ||
| دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| در جهان دیجیتالی امروز، تولید تصویر دیگر به دست نقاشان و عکاسان محدود نمیشود، بلکه هوش مصنوعی نیز به تولیدکنندهۀ معنا و تصویر تبدیل شده است. اما این تولید تصویر، نه امری بیطرف، بلکه ادامۀ یک گفتمان تاریخی و سلطهمحور است. مدلهای تولید تصویر، اغلب با مجموعه دادههایی آموزش دیدهاند که به شدت از هژمونی فرهنگی غرب تأثیر گرفتهاند. نتیجۀ این امر، بازتولید تصویری از دیگری است که نه بر اساس خودآگاهی و تنوع فرهنگی، بلکه بر پایۀ ادراک غربی از شرق و جهان شکل گرفته است. از سال 2022 تا به امروز، هوش مصنوعیهای تولید تصویر از متن، تکنولوژی صنعت تصویرسازی و جهان را دگرگون کردهاند. هوش مصنوعیهای تصویرساز براساس دادههای رسانهای و اینترنتی تغذیه شدهاند؛ تصویری که هوش مصنوعی میسازد، بیش از آنکه بازتاب واقعیت باشد پژواکی از تاریخ بصری سلطه و قدرت است. این ابزارها، با کمترین موانع دسترسی امکان تولید تصویر را فراهم آوردهاند.تصاویری که نه خنثی هستند، نه تصادفی. این تکنولوژی، به دادههای تاریخی فرهنگی و اجتماعیای متکی است که خود محصول گفتمانهای سلطه و استعمار هستند. اکنون دیگر مسئله این نیست که هوش مصنوعی تولید تصویر میکند؛ بلکه چگونه تصویری تولید میکند؟ به نفع چه روایتهایی؟ به زیان چه فرهنگها، چهرهها و هویتهایی؟ چگونه هوش مصنوعی، حتی در مدرنترین شکل خود، همچنان در بازتولید الگوهای کهنۀ قدرت و بازنمایی گرفتار است؟ | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 294 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 179 |
||